Dagelijks worden we via het nieuws geconfronteerd met de gevolgen van oorlog. Beelden van verlies, verdriet en ontwrichting raken ons diep; mensen die vluchten voor geweld, verwoeste ziekenhuizen, ouders met het levenloze lichaam van hun kind op de arm.

Sommigen van ons blijven kijken, anderen kiezen ervoor afstand te nemen. Maar het gevoel herkennen velen: machteloosheid en verdriet.

En misschien ook angst. Want in hoeverre kan ons niet hetzelfde overkomen?

Tijdens deze bijzondere avond delen we persoonlijke verhalen over oorlog, trauma, veerkracht, verbinding en hoop. Soms worden woorden gevonden, soms toont muziek de gedragen emotie.

Met bijdragen van onder andere:

• Benjamin en zoon Nicolas Richartz, over de doorwerking van familiegeschiedenis en oorlogstrauma uit de Tweede Wereldoorlog. ‘Stel je voor er komt oorlog en niemand gaat ernaartoe. Maar wat als de oorlog naar je toekomt?’
• Hedy en José vertellen iets over hun familiegeschiedenis: de periode van het Jappenkamp en de oorlog in Indonesië. Waar woorden tekortschieten, laat muziek horen wat moeilijk uit te spreken is.
• John Moonen laat zien hoe muziek jongeren binnen het Centraal Orgaan opvang asielzoekers (COA) helpt om verbinding, expressie en herstel te vinden.

Hoe kunnen klanken troost bieden, verbinden en ruimte geven aan wat soms niet in woorden te vatten is? Hoe kunnen we de gevoelens van machteloosheid omzetten naar betekenis, zinvolle acties en hoop?

Laat je meenemen in deze avond vol ontmoetingen, verhalen en reflectie. De avond wordt gepresenteerd door Esther Florisse en Joanne Vertommen, beiden met een achtergrond in de psychologie.

Omdat vrede niet alleen iets is om over te spreken. Vrede is iets wat we samen doen.